Nivîsîn: Umîd Demîrhan/ riataza

“Zarok a dê ye, ne ya bavê ye;

zarok bi lîstikê/bi girî/bi ketin û rabûnê mezin dibin;

zarok çi bibîne digire, lê çi bibihîze dibêje;

zarok gotinên mezinan dibêjin;

zarok gula/kulîlka/fêkiyê malan e;

zarok ji bavê sêwî namîne, ji dê sêwî dimîne;

 zarok kezeba dê û bavên xwe ne;

zarok ku derewîn bû, mezin jî bibe derewîn e;

zarok li ser milê dê mezin dibin;

zarok negirî, dê şîr nadê;

zarok perdeya spî ne, nexşên xweşik lê bike;

zarok zarûk e, çi feqîr çi milûk e;

zarok, mirovî bi xwe re nabin cinetê;

zaroka ku pehniya min jê bi xwîn nebe, ne ji min e;

zaroka li ber destê jinebiyan, nabîne tu xweşiyan;

zaroka nebûyî, nav lê nakin;

zarokê bê dê, navika xwe bi xwe dibire/jê dike;

zarokê biçûk ku negirî, memikî naxwe; 

zarokên biçûk, çûken buhiştê ne;

zarokên du dêyan, li du rêyan;

zarokên horê, werin dorê (wexta horê, werin dorê);

zarokên hûr, çerezên malê ne;

zarokên şivan û şahan wekî hev tazî çêdibin, wekî hev tazî dimirin.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *