Dutar yek ji amûrên muzîkê yên kevn yên Kurdên Xorasanê ye.

Muzîk beşek ji jiyana Kurdên Xorasanê ye. Ji bilî muzîkjenên wan, dutarên hinek rîspî û oldarên wan jî li mal hene û ji xwe û ji malbatên xwe re dijenin.

Materiyala ku amûra dutarê pê çêdike ne dar e, lê belê hestiyên hêştir e. Dutar heta 100 salan xwe li ber hewaya şilavî û sar û germê digire.

Ji ber pirbûna neteweyan li navçeya Xorasanê, mirov guh li çend muzîkên cuda dibe, mîna Kurdî, Tirkî, Farsî, Tat û Turkmenî. Muzîka wê navçeyê pir tevlihev û rengîn e û hemû rengan li xwe digire.

Farabî di pirtûka xwe ya bi navê (el Musîqa el Kabîr) de behsa dutarê kiriye. Dutar hevrêya wan kesan bûye ku destan û çîrok li wê navçeyê nivîsandine.

Sabirî dibêje: “Amûrên din ku li navçeya me tên çêkirin keman e, qoşme ye, saza badî ye, neya şivanî ye ku taybet ji bo şivanên deverê ye. Saza kobayî jî, dahol û dayere jî hene ku hin caran sûdê jê werdigirin.”

Li navçeya Xorasanê, bi dehan kom û grûpên muzîkê yên biçûk û mezin hene ku beşdarî çend festîvalan dibin. Ew kom û grûp ji bilî Kurdî bi zimanên din jî stranan dibêjin. Çimkî çend neteweyên cuda li Xorasanê hene.

jêder: malpera Netewe.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *